Eindelijk, ontbijt

Ontbijtroutine. Ik vind dat een interessant woord. Ik wil geen lunchroutine en ik wil zeker geen avondmaalroutine, want ‘s middags en ‘s avonds kook en eet ik gewoon waar ik zin in heb. Maar ‘s morgens kan dat niet. Ik heb dan nergens zin in. Mijn hersenen kunnen nog geen keuzes maken. Ik moet maar naar de fruitschaal staren en mijn ledematen voelen al loodzwaar. Met moeite krijg ik het knopje van de waterkoker ingedrukt.
Ik word nogal traag wakker ‘s morgens.
Zo traag dat ik pas echt wakker ben wanneer ik begin te werken. Tot dan bevind ik mij in een schemerzone van half bewustzijn en extreme prikkelbaarheid. En het enige wat mij kan weghouden van gemakkelijkheidsoplossingen zoals wafels, gesopte speculaas of gewoon helemaal niks, is een ijzersterke ontbijtroutine.
Krijg zoiets eens gelanceerd.

Linzenstoofpot

Dat de wereld vooral nood heeft aan recepten die snel en simpel zijn, dat wist ik vorig jaar ook al. Maar nu ik sinds januari weer voltijds buitenhuis werk, voél ik het ook. Dat is op zich niet zo’n vrolijke gang van zaken. Maar de keren dat het lukt om om half negen ‘s avonds nog iets lekkers op tafel te krijgen, ben ik wel erg tevreden over mezelf. Die keer met het linzenstoofpotje bijvoorbeeld.

Appel-pastinaakmuffins

In het Grote Groentenrijk zijn er twee soorten waar ik nog vriendschap mee moet sluiten. Er is de broccoli, die ik associeer met prakkerige kantinekost en kleuterpap. En er is de pastinaak. Dat is een heel ander verhaal. Pastinaken zijn van adel. Maar ze zijn ook zoet, met een houtige bijsmaak, soms wat vezelig… Nee, het lukte me tot nu toe niet om er iets mee te maken dat met een andere groente niet lekkerder zou zijn.
Ik bleef natuurlijk wel proberen. En kijk, laatst kwam ik in een kookboek een feestelijke pastinaaktaart met slagroom tegen. Dat ging me wat ver, maar muffins zag ik wel zitten.