Crumble is een van die dingen die veel goedmaken. De gedachte alleen al.
Het mislukt nooit. De verhoudingen doen er niet zo toe. Je kunt er allerlei seizoensfruit in verwerken. Je kunt het deeg op voorhand maken (en zelfs invriezen), zodat je, als je bezoek krijgt of gewoon zin, alleen nog wat fruit moet schillen en snijden. Een halfuur later ruikt je huis naar krokant koekjesdeeg, gebakken fruit, kaneel misschien… (zucht van genot)
Ik wou daar al lang eens aan beginnen, aan brood. Nu was het moment daar. Brood bakken is zo’n beetje het meest therapeutische dat je kan doen in de keuken, denk ik. Therapeutischer dan curry’s, therapeutischer dan koekjes en therapeutischer dan taart. En zelfs therapeutischer dan keukenkastjes opruimen.
Voor zijn verjaardag heeft mijnheer Jonge Sla palak panir besteld. Inderdaad. Vroeger vroegen wij kip met frieten of macaroni in de oven, maar nee, zo gaat dat niet meer. Ge moet nu als toegewijde vrouw des huizes eerst een onderzoeksfase inlassen en een generale repetitie houden voor ge zo’n verjaardag enigszins zonder kleerscheuren kunt doorstaan.
