Dit was 2012

Ik hou er wel van, de lijstjestijd. De mooiste platen van het jaar, de beste boeken, de pakkendste films, de verleidelijkste restaurants, de knapste tv-programma’s. ‘Zo was beeldende kunst in 2012′, ‘dit waren de concertrevelaties’. In de lijstjestijd lijkt het even alsof cultuur ons lange leven is, het enige waarbij we stil willen staan, het enige waarin we hoofdzaak van bijzaak moeten scheiden. Mooi is dat. Maar ik geraakte dit jaar amper op restaurant, las geen romans, keek hooguit wat tv (vooral naar Borgen, heerlijk). Ik kan alleen maar zeggen: zo was ons eten in 2012.

Aardappelen + eekhoorntjes

Op Amerikaanse blogs worden de leukste winterberichten geschreven in de sneeuwstormdagen. Dikke wolken en metershoge sneeuwdekens leggen alles lam, mensen blijven dagenlang binnen en moeten een tunnel graven naar de brievenbus, de elektriciteit valt uit, grote Russische romans worden herlezen bij een theelichtje, kortom, het zijn de ideale omstandigheden om het te hebben over waarlijk verwarmende gerechten, troostkost uit de voorraadkast. Dat hebben wij hier natuurlijk niet.
Maar we hebben wel de verloren, luie dagen tussen Kerstmis en nieuwjaar. Ik raak dan doorgaans een beetje ondergesneeuwd in verstrooidheid en winterslaap. Op zo’n dag maakte ik aardappelen met eekhoorntjesbrood.

Mijn boek

Mijn boek. Te koop in alle Fnacs, Standaard Boekhandels en Bol.coms en in sommige betere boekenwinkels zoals ‘t Stad Leest in Antwerpen en Paard van Troje in Gent en Leuven.

Kerstmis, de recepten

Goed, Kerstmis deel 2 dus.
Voor de sfeerschepping verwijs ik kordaat naar deel 1, want we hebben hier liefst drie gangen af te werken: Franse uiensoep, paddenstoelenlasagne, appels uit de oven. Het mag dus vooruitgaan.

Kerstmis, het menu

Kerstmis, dus.
Gisteren zat ik in een museumcafé te werken (museumcafés = wifi) en aan het tafeltje naast mij zaten twee dagjesmensen. Een paar, vijftigers. Zij vertelde onverstoorbaar: ‘Ik zal de tafel niet op voorhand kunnen dekken dit jaar want met het aperitief blablabla. De hapjes blablabla cadeaubonnen blablabla. Enzovoort.’ Hij knikte maar dacht aan iets anders, iets onpeilbaars, misschien zijn kippenkot of misschien de quiz van de tennisclub of misschien een vrouw die hij eens zag bij de dokter. Het deerde geen van beiden.
Kerstmis. Onuitroeibare traditie. Je moét er iets mee doen.

Speculaas

Wie komt er nu na Sinterklaas nog met speculaas? Ik!
Ik heb dit recept eerder al eens in De Standaard Magazine gezet, maar hier krijgen jullie er een kaastaart bij.

Eetcadeautjes!

De eerste keer dat wij bij ons thuis met z’n allen aan kerstcadeautjes deden, kocht ik voor mijn broer een kiwi. Hij at dat graag maar het kostte wel 15 frank ‘t stuk, een uitspatting! Zelf kreeg ik een pot pindakaas cadeau, mijn geluk was compleet.
Om maar te zeggen: ik stam echt uit de prehistorie ik heb iets met eetcadeautjes. Ze kunnen heel gemakkelijk zijn, want er is niks mis met een goede fles wijn of een blik thee. Maar je kunt je er ook in uitleven. Voor een workshop maakte ik een reeksje eetcadeautjes, waarvan sommige evengoed doordeweeks kunnen dienen. Zo zijn de powermix en de granola momenteel mijn krachtvoer. Aan de karamelpopcorn heeft Kim zich al ziek gegeten en mijn man heeft het een stuk tand gekost. Onmiskenbare tekenen van grote populariteit.