Van wortels en bloemen

Door een samenloop van werk, omzwervingen en Oost-Indische kers werd vorig weekend voor mij het grote lokaal-etenweekend. Zo lokaal was het nog nooit geweest.
Het begon op vrijdag, met aperitiefhapjes van Oost-Indische kers die een feestje in een volkstuin mochten openen. Dat was de prachtige Zavelhof in Kessel-Lo. De prachtige gastvrouw was niemand minder dan Mme Zsazsa en ik had de eer om aperitiefhapjes te maken en in grote potten spaghetti te roeren, die ik min of meer volgens dit recept bereidde, met courgettes, snijbiet en nog wat oogst uit de tuintjes. Koken in een tuin, met groenten uit de tuin, voor de tuinders van de tuin… ik moet daar geen tekeningske bij maken: ik word daar lyrisch van. Het herinnert elke vezel van mijn lijf eraan dat koken niet alleen om smaakverhoudingen en geurtoetsen gaat, maar ook om verbondenheid, eenvoud en eerlijkheid. Al smokkelde ik snijbonen uit de Delhaize mee om de tuinoogst aan te vullen. Dat was misschien niet zo eerlijk, maar wel heel lekker.

Koude soepjes

‘t Is ‘t weer voor koude soepjes. En ik heb er ineens twee voor u: eentje met komkommer en eentje met rode biet. Allebei zeer charmante intro’s op een hoogzomers etentje. Als bijgerecht werken ze ook goed. Maar ik eet ze vooral graag als tussendoortje op een warme namiddag. Voor de halsstarrige hongervlaag die rond vijf uur, half zes door mijn lijf trekt.

Spaghetti van de boer

Eigenlijk houd ik niet zo van tips voor snel koken. Want waaraan kan je beter je tijd besteden dan aan stoven, bakken, roeren en proeven? Maar goed. Soms is het handig dat de lekkerste dingen niet per se de tijdrovendste zijn. Neem nu zo’n simpele spaghetti met seizoensgroente, wat olie, wat kruiden van het terras, wat kaas en wat noten of sesam. Even snel klaar als een pak Mama Miracoli.