Eindelijk, ontbijt

Ontbijtroutine. Ik vind dat een interessant woord. Ik wil geen lunchroutine en ik wil zeker geen avondmaalroutine, want ‘s middags en ‘s avonds kook en eet ik gewoon waar ik zin in heb. Maar ‘s morgens kan dat niet. Ik heb dan nergens zin in. Mijn hersenen kunnen nog geen keuzes maken. Ik moet maar naar de fruitschaal staren en mijn ledematen voelen al loodzwaar. Met moeite krijg ik het knopje van de waterkoker ingedrukt.
Ik word nogal traag wakker ‘s morgens.
Zo traag dat ik pas echt wakker ben wanneer ik begin te werken. Tot dan bevind ik mij in een schemerzone van half bewustzijn en extreme prikkelbaarheid. En het enige wat mij kan weghouden van gemakkelijkheidsoplossingen zoals wafels, gesopte speculaas of gewoon helemaal niks, is een ijzersterke ontbijtroutine.
Krijg zoiets eens gelanceerd.

Linzenstoofpot

Dat de wereld vooral nood heeft aan recepten die snel en simpel zijn, dat wist ik vorig jaar ook al. Maar nu ik sinds januari weer voltijds buitenhuis werk, voél ik het ook. Dat is op zich niet zo’n vrolijke gang van zaken. Maar de keren dat het lukt om om half negen ‘s avonds nog iets lekkers op tafel te krijgen, ben ik wel erg tevreden over mezelf. Die keer met het linzenstoofpotje bijvoorbeeld.

Appel-pastinaakmuffins

In het Grote Groentenrijk zijn er twee soorten waar ik nog vriendschap mee moet sluiten. Er is de broccoli, die ik associeer met prakkerige kantinekost en kleuterpap. En er is de pastinaak. Dat is een heel ander verhaal. Pastinaken zijn van adel. Maar ze zijn ook zoet, met een houtige bijsmaak, soms wat vezelig… Nee, het lukte me tot nu toe niet om er iets mee te maken dat met een andere groente niet lekkerder zou zijn.
Ik bleef natuurlijk wel proberen. En kijk, laatst kwam ik in een kookboek een feestelijke pastinaaktaart met slagroom tegen. Dat ging me wat ver, maar muffins zag ik wel zitten.

Groenten voor een halve week

Zondagavond was ik alleen thuis met een koelkast vol groenten. Een ietwat venijnige schrijfdeadline ook, vlak boven mijn hoofd. Maar toch vooral die groenten.
Tegen de zondagavondblues bestaat waarschijnlijk geen betere remedie dan een uur vooruitkoken voor de werkweek. Er is het kalmerende plezier van het koken. En er is het plezier waar je naar uitkijkt: van het zelfgemaakte allegaartje in je brooddoos op kantoor, van het avondeten dat je maar op te warmen hebt. Elk bakje dat de koelkast in gaat, bewaart wat van de zondagse traagheid.

Uit Eten Zonder Vlees

Ik heb een idee voor volgend jaar! Laten we ook een keer de eethuizen, broodjeszaken en cafetaria’s der Lage Landen aansporen om mee te doen aan Dagen Zonder Vlees. Dat zou leuk zijn voor alle brave zielen die zich veertig dagen lang hun steaks en hun scampi’s proberen te ontzeggen. Maar het zou ook iets losmaken.
Vlaanderen is namelijk gebouwd op een vulkaan. Een vulkaan die jaar na jaar werd opgetrokken uit miljoenen lagen vegetarische lasagnes, tomaat-mozzarella en salades-met-geitenkaas-zonder-spek. Een vulkaan die in de Dagen Zonder Vlees plots, als door een wesp gestoken, zou ontwaken uit zijn slaap. Creativiteit die al jaren in coma lag, zou als lava over het land rollen, onder geurige wolken van salie, lavas en warme hazelnoten, en iedereen zou zijn neus in de lucht steken en het water in zijn mond voelen lopen. Oké oké, zouden de bazen zeggen, ‘iedereen krijgt een dag vrij om vegetarisch te gaan eten.’ Want er zou met al die verlekkerde zielen toch geen land te bezeilen zijn.

Bloemkool-paprikasoep

Ik ben geen grote soepeter. Vroeger wel, elke dag, nu niet meer. Als ik soep maak, kan dat maar om twee redenen zijn. Ofwel zit ik met een reuzenpompoen of met honderd kilo tomaten in huis, en moeten die op. Dat is mij al een paar keer overkomen, ik kan daar dus intussen zeer lekkere soep van maken. Ofwel heb ik een soeprecept gevonden waarin eigenlijk een stoofpot schuilt: linzensoep of chowder, soep waar je je tanden in kunt zetten. Als ze maar niet te soepachtig is.
Maar als er ‘s middags volk blijft eten, voel ik soms een drang in mij opkomen, iets met brave huisvrouwen, een warme keuken en goede zorg. Soepdrang.

Alles kan en alles mag

Eigenlijk is koken simpel: je gooit snel van alles samen in een pan en het smaakt. Alles kan en alles mag, alles wisselt elkaar af (*).
Bloggen is ook wel simpel, op deze manier.
Ach, het is donderdagavond.
En in plaats van efficiënt te zijn, loop ik hartverscheurende aria’s te neuriën.