Kerstmis, de recepten

Goed, Kerstmis deel 2 dus.
Voor de sfeerschepping verwijs ik kordaat naar deel 1, want we hebben hier liefst drie gangen af te werken: Franse uiensoep, paddenstoelenlasagne, appels uit de oven. Het mag dus vooruitgaan.

Kerstmis, het menu

Kerstmis, dus.
Gisteren zat ik in een museumcafé te werken (museumcafés = wifi) en aan het tafeltje naast mij zaten twee dagjesmensen. Een paar, vijftigers. Zij vertelde onverstoorbaar: ‘Ik zal de tafel niet op voorhand kunnen dekken dit jaar want met het aperitief blablabla. De hapjes blablabla cadeaubonnen blablabla. Enzovoort.’ Hij knikte maar dacht aan iets anders, iets onpeilbaars, misschien zijn kippenkot of misschien de quiz van de tennisclub of misschien een vrouw die hij eens zag bij de dokter. Het deerde geen van beiden.
Kerstmis. Onuitroeibare traditie. Je moét er iets mee doen.

Ontbijtpannenkoekjes

Ooit wou ik traiteur worden. Feestjes bouwen, artiestencatering, picknickmanden op bestelling, dat soort dingen. Maar dan ga je eens langs bij Unizo en je zet het uit je hoofd.
Goed. Van het een kwam dan toch het ander* en daar kwam dan op zijn beurt weer iets nieuws uit voort. En nu ben ik de pannenkoekenkramer, straatfeestsoepverdeler, brooddozenvuller, spaghettispecialist en peperkoekenhuisjesbouwer van Plan B. Eigenlijk is dat ook een soort van traiteur.

Pissaladière

Lange tijd heb ik pissaladières willen maken, alleen al om hun naam. Maar het kwam er niet van. Toen begon ik afgelopen zomer deze tomatentaart te maken, met veel uien. Dat kwam al in de buurt. Vorig weekend maakte ik er, voor een feestje, een winterse variant van, met nog meer uien en maar een klein beetje halfgedroogde tomaat. Uientaart genoeg om pissaladière genoemd te worden.

Artisjokken

Artisjokken zijn mijn lievelingsgroente*. Al van voor ik Amélie Poulain zag.

Bietensoepje

Om in roze sferen te blijven: een bietensoepje. Als je interessant wilt doen, kan je het ook borscht noemen, maar ik vind dat niet zo’n appetijtelijk woord. Zo heet het wel bij Claudia Roden, in haar fameuze kookboek De Joodse Keuken. Heel leuk boek om in te lezen is dat, want het zit vol kleine en grote geschiedenissen. Om te koken gebruik ik het niet zo vaak; alleen voor deze soep eigenlijk, die ik dan ook nog een beetje gepimpt heb, met feta.

Februari & vriendinnen

Etentjes. Ik heb er een beetje een ambivalent gevoel bij, dat misschien, uiteindelijk, al bij al en op de keper beschouwd nog het best valt samen te vatten als faalangst.