Linzenstoofpot

Dat de wereld vooral nood heeft aan recepten die snel en simpel zijn, dat wist ik vorig jaar ook al. Maar nu ik sinds januari weer voltijds buitenhuis werk, voél ik het ook. Dat is op zich niet zo’n vrolijke gang van zaken. Maar de keren dat het lukt om om half negen ‘s avonds nog iets lekkers op tafel te krijgen, ben ik wel erg tevreden over mezelf. Die keer met het linzenstoofpotje bijvoorbeeld.

Uit Eten Zonder Vlees

Ik heb een idee voor volgend jaar! Laten we ook een keer de eethuizen, broodjeszaken en cafetaria’s der Lage Landen aansporen om mee te doen aan Dagen Zonder Vlees. Dat zou leuk zijn voor alle brave zielen die zich veertig dagen lang hun steaks en hun scampi’s proberen te ontzeggen. Maar het zou ook iets losmaken.
Vlaanderen is namelijk gebouwd op een vulkaan. Een vulkaan die jaar na jaar werd opgetrokken uit miljoenen lagen vegetarische lasagnes, tomaat-mozzarella en salades-met-geitenkaas-zonder-spek. Een vulkaan die in de Dagen Zonder Vlees plots, als door een wesp gestoken, zou ontwaken uit zijn slaap. Creativiteit die al jaren in coma lag, zou als lava over het land rollen, onder geurige wolken van salie, lavas en warme hazelnoten, en iedereen zou zijn neus in de lucht steken en het water in zijn mond voelen lopen. Oké oké, zouden de bazen zeggen, ‘iedereen krijgt een dag vrij om vegetarisch te gaan eten.’ Want er zou met al die verlekkerde zielen toch geen land te bezeilen zijn.

Alles kan en alles mag

Eigenlijk is koken simpel: je gooit snel van alles samen in een pan en het smaakt. Alles kan en alles mag, alles wisselt elkaar af (*).
Bloggen is ook wel simpel, op deze manier.
Ach, het is donderdagavond.
En in plaats van efficiënt te zijn, loop ik hartverscheurende aria’s te neuriën.

Spaghetti van de boer

Eigenlijk houd ik niet zo van tips voor snel koken. Want waaraan kan je beter je tijd besteden dan aan stoven, bakken, roeren en proeven? Maar goed. Soms is het handig dat de lekkerste dingen niet per se de tijdrovendste zijn. Neem nu zo’n simpele spaghetti met seizoensgroente, wat olie, wat kruiden van het terras, wat kaas en wat noten of sesam. Even snel klaar als een pak Mama Miracoli.

Frieten

Ik woon hier graag, in Borgerhout bij het Boelaerpark. Al was het maar vanwege de beroemde gastronomische trekpleisters! Aan de overkant van de rotonde: taverne Erasmus, bekend bij het VTM-publiek van die ene historisch troosteloze aflevering van Chef in Nood (en sinds kort gesloten). Achter het Arenazwembad: den Tsjaplin, het curieuze café van de ex-drummer van Deus. En aan de andere kant van het park: Het Draakske, oftewel de frituur die zowat duizend keer in de gazetten heeft gestaan als het favoriete adres van een N-VA-kopstuk op wiens naam ik nu even niet kan komen. Allee dingske.

Toastjes met tomatentapenade

Wel onpraktisch dat ik vorig jaar niks heb geschreven over ons grote clanweekend in de Ardennen, want dan had ik dat dit jaar gewoon kunnen recycleren. Het weekend is immers elk jaar hetzelfde, of toch in de mate dat we dat in de hand hebben. En genieten dat wij daarvan doen.

Citrusslaatje

Fruit als tussendoortje vind ik vaak te veel gedoe met pellen en plakkerige vingers. Maar bij mijn maaltijd schil ik graag een appeltje. Of een sinaasappel. Die wordt dan in een handomdraai een citrusslaatje. Heel leuk als opfrisser bij spicy stoofpotjes, roerbakgerechten en pilavs. Of als hapje op een feestje, met mooi ontvliesde citruspartjes die fonkelen in een glaasje. Nu de bloedsinaasappels hun seizoen hebben, zijn de citrusslaatjes op hun mooist.