Lekker Amsterdam

De drie mooiste dingen aan Amsterdam vind ik het licht, het Museumplein en dat ik er vaak goed volk mag bezoeken. Voorts neem ik me telkens voor om ‘deze keer écht lekker eten te zoeken in Amsterdam’, maar op een of andere manier levert dat niet altijd veel op. Ik heb daar geen goede neus voor, voor eetplekken in een vreemde stad.
Deze week trok ik er een paar dagen op uit met in mijn handtas Lekker Amsterdam, de culinaire stadsgids van de immer welbespraakte Amsterdamse eetpaus Johannes van Dam. Kon niet stuk, dacht ik. Maar kijk, Van Dam blijkt een milder man dan zijn scherpe pen doet vermoeden, en zo kwam ik toch weer in enkele eetgelegenheden terecht waar ik jullie niet meteen naartoe zou sturen (niets mis met die mildheid trouwens). Wel vind ik altijd weer leuke winkels en koffiezaken in Amsterdam. En zo valt er toch het een en ander te tippen.

Bulgur met ovengroenten

Daarnet stond ik met de moeders en vaders aan de schoolpoort. Nam ik de trap naar het godsdienstlokaal. Kuste ik een krullenbol. En zei ik: ‘t is echt heel heel koud, ik denk dat je je muts wel kunt gebruiken.
Ja, voor mij is dat een avontuur.
We dronken een warme choco in de taverne op de hoek, bespraken wat we zouden eten (en vele andere dingen zoals de dansles, tweelingen, een boek over de oceaan en sommige kinderen die hun ouders als boekentasslaafje gebruiken), overliepen mijn boodschappenlijst en schrapten alles waar ze geen heil in zag, tot er eigenlijk niets meer stond. We reden langs de bioshop en vergaten dessert te kopen. Wel ontdekte ik dat daar ergens achteraan in het magazijn een geheime wc is voor kleine meisjes die ineens dringend moeten.
Toen ik daarna in de keuken stond en mijn krullenbol met een boek en een hongertje in de zetel zat, bedacht ik dat ik op deze blog wel wat vaker dingen mag zetten waar echt heel weinig werk aan is en waar je toch gezellig samen van kunt eten.
Bulgur met ovengroenten bijvoorbeeld.

Appeltaart

Hoe hard het hier ook de Grote Gezonde Maand is, er blijven verjaardagen te vieren. Arend, de kleine prins van Borgerhout, heeft al de tegenslag dat hij geboren werd op 2 januari, wanneer iedereen het feesten en cadeautjes kopen beu is. In die omstandigheden is een experimentele gezonde verjaardagstaart van zijn meter het laatste wat hij kan gebruiken.

Mosselen met zeekraal

De meeste mensen leren met het volwassen worden af om goede voornemens te maken voor een nieuw jaar. Ik maak er almaar meer. Het is aanstekelijk en misschien ook effectief, toch als je het op lange termijn bekijkt. Ik herinner me de eerste keer dat ik me voornam om geen vlees meer te eten, een kleine twintig jaar geleden. Een dag later zat ik al tomatensoep met gehaktballen naar binnen te lepelen – rats vergeten dat ik dat niet meer wou doen! Maar kijk, intussen zijn we toch maar mooi een soort van vegetariër.

Nog choco

Willen de volgende mensen hun adres mailen naar dorienknockaert@hotmail.com? Zij winnen namelijk een pot choco!

Van wortels en bloemen

Door een samenloop van werk, omzwervingen en Oost-Indische kers werd vorig weekend voor mij het grote lokaal-etenweekend. Zo lokaal was het nog nooit geweest.
Het begon op vrijdag, met aperitiefhapjes van Oost-Indische kers die een feestje in een volkstuin mochten openen. Dat was de prachtige Zavelhof in Kessel-Lo. De prachtige gastvrouw was niemand minder dan Mme Zsazsa en ik had de eer om aperitiefhapjes te maken en in grote potten spaghetti te roeren, die ik min of meer volgens dit recept bereidde, met courgettes, snijbiet en nog wat oogst uit de tuintjes. Koken in een tuin, met groenten uit de tuin, voor de tuinders van de tuin… ik moet daar geen tekeningske bij maken: ik word daar lyrisch van. Het herinnert elke vezel van mijn lijf eraan dat koken niet alleen om smaakverhoudingen en geurtoetsen gaat, maar ook om verbondenheid, eenvoud en eerlijkheid. Al smokkelde ik snijbonen uit de Delhaize mee om de tuinoogst aan te vullen. Dat was misschien niet zo eerlijk, maar wel heel lekker.

Groenten voor een hele week

Voortaan verzetten mijnheer en mevrouw Jonge Sla weer elke week een lading seizoensgroenten van de bioboer in Westmalle. Want het boek is af en ik moet niet meer constant aan allerlei ultraspecifieke recepten sleutelen voor het boek. We kunnen weer gewoon koken wat de boer voor ons klaarlegt. Oef. En olé, want dat betekent dat de goeie ouwe maandagavonden terugkeren. Het monsteren van de oogst, het puzzelen met groenten, het koken tot een gat in de nacht.