Ik probeer wat van de kaas af te geraken. Bij kaas komt veel broeikasgas kijken, en kalfjesleed. Niets waar een mens een gewoonte van moet maken, dacht ik zo. Of beter: hoog tijd om die gewoonte wat in te dijken. Ook al zou ik een avond lang de lof der kaascultuur kunnen zingen (ik bespaar het u).
Om een lang verhaal kort te maken: tegenwoordig vinden we hier graag nieuw broodbeleg uit. Er zijn de potjes uit de vegetarische rayon, waarvan ik kan zeggen dat Abinda er best mag zijn (kies de ‘kruidige paté’). Maar natuurlijk draai ik liever zelf iets ineen. Met de hulp van mijn hakmolentje gaat dat allervlotst. En ach, over die tonijnloze tonijnsalade zwijgen we gewoon.
Deze paté heb ik uit een brochure van Eva. We lijken hem maar niet beu te worden. Ik denk zelfs dat kinderen hem misschien ook lusten. Ze kunnen hem mee fabriceren: raspen, roeren en in ovenschaaltjes scheppen. Jaja, ik ben daar nogal naïef in.
Het recept van Eva vraagt om pompoenpitten, maar ik nam uit verstrooidheid zonnebloempitten en ben dat dan maar blijven doen. Ik heb ook al eens paddenstoelen en geroosterde hazelnoten toegevoegd – oké, maar onnodig – en vergat laatst de bloem, zonder noemenswaardige gevolgen. Het is een recept dat tegen een stootje kan.

Pittenpaté
Naar een recept uit de brochure Veggie lunchbox
Voor drie kleine ovenschaaltjes:
150 g fijngemalen zonnebloempitten (of pompoenpitten of noten, maar zonnebloempitten zijn goedkoper)
2 geraspte wortels
1 gesnipperde ui
2 teentjes knoflook, geperst
350 g tofoe, geraspt of fijngekruimeld
5 el olijf- of zonnebloemolie
2 el bloem
4 el sojasaus (tamari of shoyu)
2 el citroensap
3 el gehakte peterselie (of kiemen) of 1 el gedroogde kruiden
peper en zout

1. Warm de oven voor tot 180°.
2. Meng alle ingrediënten en breng op smaak met peper en zout (eerst proeven, de sojasaus is ook al zout).
3. Vet de ovenschaaltjes (of één grote schaal) in met wat olie, vul ze met het patémengsel, druk aan en zet ze onafgedekt voor een dik halfuur in de oven, tot de paté doorbakken is en een korstje heeft.

Lange tijd heb ik pissaladières willen maken, alleen al om hun naam. Maar het kwam er niet van. Toen begon ik afgelopen zomer deze tomatentaart te maken, met veel uien. Dat kwam al in de buurt. Vorig weekend maakte ik er, voor een feestje, een winterse variant van, met nog meer uien en maar een klein beetje halfgedroogde tomaat. Uientaart genoeg om pissaladière genoemd te worden.
Een traditionele Franse pissaladière bevat behalve uien vooral ansjovis. Maar ik vervang dat graag door een beetje tomaat en kappers, of door olijven (allebei geprobeerd, allebei lekker). Nog volgens die traditie gebruik je een soort brood- of pizzadeeg. Maar bladerdeeg doet het ook prima. Ten slotte wordt een pissaladière doorgaans ook niet ondersteboven gebakken. Maar mij bevalt het zo wel. En ik noem het toch gewoon een pissaladière.
Ik maakte er minitaartjes van door het uienmengsel zuinigjes over muffinvormen te verdelen, rondjes uit bladerdeeg te steken en die dan telkens op de uien te leggen. Leuk als aperitiefhapje, maar op een doordeweekse avond kan het natuurlijk veel simpeler, met één pan en één lap deeg.
Sorry voor de bedenkelijke foto. Ik kan alleen maar bij daglicht enigszins aanvaardbare foto’s maken, maar ik kook vooral ‘s avonds. Eerst wou ik daar een mirakeloplossing voor vinden, maar nu heb ik me erbij neergelegd: het zal Jonge Sla met lelijke foto’s zijn of het zal geen Jonge Sla zijn. Tips voor leuke kunstlichtfoto’s zijn natuurlijk altijd welkom.

Uientaart
Voor één grote taart of een twaalftal kleintjes:
3 – 4 sjalotten of 2 kleine uien, in fijne ringen
1 zuinige tl venkelzaad
1 rol bladerdeeg (anderhalve als je mooie rondjes wilt uitsteken voor minitaartjes)
3 – 4 halfgedroogde tomaatjes, fijngehakt
Tiental kappertjes
(Je kan ook in de plaats van tomaatjes en kappers een stuk of tien grof gehakte olijven gebruiken)
olijfolie, zout, peper
Verse basilicum

1. Verhit een laagje olijfolie in een zware pan, die je ineens ook als bakvorm kan gebruiken wanneer je voor een grote taart gaat. Voeg de uien toe, roerbak ze kort op hoog vuur zodat ze wat zachter (maar niet bruin) worden. Laat ze daarna traag karamelliseren op een heel laag vuur, met een snuif zout erbij en het venkelzaad. (Wat tijm of rozemarijn kunnen hier ook nog goed dienen) Minstens een kwartier, maar een halfuur is zeker niet overdreven.
2. Verwarm de oven voor tot 180°.
3. Als je een grote taart wilt maken: verdeel de gekaramelliseerde ui over de bodem van de pan (of van een taartvorm) en strooi er de tomaat en kappers over. Leg er losjes het bladerdeeg op, plooi het deegsurplus aan de randen gewoon om naar boven. Zet de tatintaart in de oven en bak hem tot het bladerdeeg goudbruin is. Haal de pan uit de oven, leg er een plat bord op en kiep de taart uit de pan, op het bord (een tot een reep geplooide droge theedoek is hier een handig hulpmiddel om de pan tegen het bord en je handen onverbrand te houden).
4. Als je kleine taartjes wilt maken: verdeel het uienmengsel over een muffinvorm, strooi er de tomaatjes en de kappers over. Steek met een glas of vormpje cirkeltjes uit het bladerdeeg (deegoverschot kan je bijeenplakken en weer platrollen of -duwen). Leg ze in de vorm op de uien. Bak de taartjes tot het deeg goudbruin is. Schep de taartjes uit de vorm door middel van een pannenlikker of iets dergelijks. Er zullen wat uien afvallen, maar die leg je er dan gewoon weer op.
5. Strooi wat peper en basilicum over de taart. Lekker met een fris groen slaatje.

Een tijdje geleden praatte ik met de broer van een vriend, die dierenethicus is. Hij eet niets dierlijks, omdat hij het verkeerd vindt dat we dieren systematisch vernederen terwijl dat eigenlijk niet nodig is. Dat vinden de meeste mensen, denk ik. Maar om daar dan ook nog eens naar te handelen, heb je blijkbaar enige training nodig.
Neem nu ikke. Ik zei tegen de ethicus: ai, wat ben je overtuigend. Ik wil nu ook wel veganist worden. Maar niet van de ene dag op de andere. Want er zit een keukenprinses in mij die de mensen wil behagen.
Waarop hij een mailtje stuurde. ‘Voor een keukenprinses’. Het was het chocoladecakerecept van zijn vrouw. Honderd procent plantaardig.
Honderd procent behaaglijk, ook. En dan heb ik het nog wat gepimpt, waardoor het naar mijn gevoel nog behaaglijker geworden is. Behaaglijk genoeg om als dessert te serveren, recht uit de oven en lauwwarm. Haal er dan een pot fijne Chinese thee bij en misschien wat geroosterde pistachenoten, mandarijntjes of – in de zomer – frambozen.
Houd je van zoet-zoet, voeg dan wat meer suiker toe aan het beslag. Ik heb dat niet graag, bij chocolade. De olijfolie vind ik er dan weer heel leuk bij, maar als je die smaak er niet in wilt, kan je ook een neutralere olie gebruiken, of van fiftyfifty doen.

Chocoladecakejes

met dank aan Jan Deckers

Voor 24 minicakejes:
(wil je één grote cake, verdubbel dan de hoeveelheden en rek de baktijd tot een uurtje)
180 g bloem
165 g suiker (ik gebruikte ruwe rietsuiker)
1,5 tl bakpoeder
30 g cacaopoeder
1/2 tl zout
1 el witte wijnazijn
1 tl vanille-essence
90 ml lekkere olijfolie (of andere olie als je een neutralere smaakt wilt) + wat extra om de bakvormen in te vetten.
250 ml rijstmelk (als je dat niet in huis hebt, kan je ook koemelk gebruiken)
175 g in stukjes gehakte fondantchocolade (ik ga voor 70% cacao, maar minder mag ook. Kant-en-klare chocoladebolletjes voor beslag mogen ook)
Gerei: 2 minimuffinbakvormen

1. Verwarm de oven voor tot 180° en vet de bakvormen in.
2. Zeef alle droge ingrediënten en meng ze goed.
3. Giet er de vloeistoffen op in deze volgorde: vanille-essence, olie, melk, azijn.
4. Meng alles tot een glad beslag, roer er de chocoladestukjes onder en vul de bakvormen.
5. Bak de cakejes in ongeveer een kwartiertje gaar (een tandenstoker moet er zonder vloeistof weer uitkomen).

Dit is er eentje voor koude herfst- en winteravonden. Niet verfijnd, wel verwarmend. Veel koolhydraten ook en weinig vet, waardoor dit gezinsvriendelijke eenpansgerecht toch een beetje rebels wordt.
De combinatie heb ik uit Peter Berleys The modern vegetarian, maar ik heb het wat verfranst, of zo. Want dit is echt de tijd van het jaar voor veel knoflook en kwistig gebruik van wijn.
In plaats van polenta kan je er ook pasta, rijst, aardappelpuree of brood bij eten.

Pompoenragout
Voor zeker vier personen:
 2 uien, gesnipperd
4 teentjes knoflook, fijngesneden
Stukje gember van 2 à 3 cm, fijngesneden
2 el fijngehakte salie, vers of gedroogd
Kaneelstokje van 2 cm (of een mespunt gemalen kaneel en misschien nog wat meer, naar smaak)
1 kleine kastanje- of flespompoen, geschild, ontpit en in blokjes gesneden (ca. 450 g gekuist gewicht)
Ca 400 g tomaten, vers of uit blik, in stukken gesneden
500 à 600 g gekookte witte, bruine en/of rode bonen, uit blik of zelf gekookt (ik gebruikte één blikje bonen om te mixen en vulde dat aan met zelfgekookte waar nog wat beet aan zat om in hun geheel door de saus te roeren. Ideaal, maar je kan het ook wel simpeler houden, denk ik)
Scheut rode wijn
Wat suiker of een interessante stroop (ahorn, melasse…), tenzij je tomaten ongewoon zoet zijn voor de tijd van het jaar
Cayennepeper
Zout
Olijfolie

1 Stoof de uien met wat zout in de olie tot ze zacht zijn. Voeg de pompoen, knoflook en gember toe en roerbak ze zo’n vijf minuten.
2 Voeg de tomaten toe en breng het mengsel aan de kook. Voeg de salie en kaneel toe. Mix de helft van de bonen en roer ze onder de saus. Als je bonen melig of pappig zijn, mix ze dan allemaal. Laat de ragout zeker twintig minuten sudderen, tot de pompoen zacht is. Voeg halverwege de overige, hele bonen toe. Breng de ragout op smaak met een scheut wijn, wat suiker of stroop, zout en cayennepeper.

Polenta
Voor 4 personen:
1 kopje polenta/maisgriesmeel
1 tl zout
Enkele klontjes boter of een scheutje olijfolie
Veel zwarte peper
Lekkere extra: parmezaan

Breng het water aan de kook en voeg het zout toe. Voeg, al roerend met een klopper, de polenta toe en blijf kloppen tot de polenta zich bindt met het water. Zet het vuur zachter en laat de polenta verder garen, terwijl je af en toe roert met een houten lepel. Voeg wat water toe als de polenta nog niet zacht genoeg is, maar wel al al het water heeft geabsorbeerd. De kooktijd kan variëren, lees daarvoor de verpakking. Werk de gare polenta af met boter of olijfolie en peper. Parmezaan is niet per se nodig, maar wel heel lekker.

Afgelopen zondag stond ik een hele dag te experimenteren in de keuken. Gelukkig heb ik ook één ding gewoon klakkeloos volgens het kookboek gemaakt.
Het waren de aardperen met kastanjes van Alice Hart, uit haar best charmante boek Vegalicious. Ik verwachtte er niet zo heel veel van, maar de kastanjes trokken me over de streep. De associatie met dikke jassen, schemering en straatverkopers in Parijs, hete vingertoppen, papa die de weg kent. En ik had zin in de eerste aardperen van de herfst.
Aardperen! Ik heb pas dit najaar geleerd dat dat niet zomaar de onpopulaire broertjes zijn van de aardappelen. Integendeel, aardperen zien er zo uit:

  (foto via de blog De Cruydthof)

En pas afgelopen zondag leerde ik dus hoe je aardperen ook op je bord kan doen verbazen. Tot nu toe draaide ik ze altijd in een mix van andere wintergroenten, gestoofd of geroosterd. Meer uit gemakzucht dan uit tegenzin. Maar dit recept is ook heel makkelijk, vooral als je de kastanjes voorgeschild koopt (wat ik natuurlijk weer niet deed). Even stoven en dan blussen met wat wijn.
Het ruikt naar Kerstmis, dacht ik meteen. Niet omdat ik zo sentimenteel was van die kastanjes, maar omdat het echt zo rook, de wijn in combinatie met de aardse smaken en de laurier. Rijkelijk.
Alice Hart raadt aan om er aardappelpuree bij te maken als je grote honger hebt. Ik zou er eerder lekker brood bij eten, om te doppen in de saus. Een fris groen slaatje ook wel, met wat appel door. Boontjes, nu er nog inlandse zijn. En in de winter: al wat kerstig is. Een stukje steengrill, een schepje fondue en een beetje gourmet, zoiets ja.

Aardperen met kastanjes
(Uit Vegalicous van Alice Hart, amper aangepast)
Hoofdgerecht voor 3 personen, bijgerecht voor 5:
500 g aardperen
Een scheutje citroensap
60 g boter
1 gesnipperde witte ui
2 gekneusde teentjes knoflook (moet je niet pellen)
4 laurierblaadjes
200 g gepelde, gare kastanjes (voorverpakt te koop, maar je kan er ook rapen, een viertal minuten koken, daarna even in koud water dompelen en dan vlotjes pellen, terwijl ze nog warm zijn)
1 klein glas rode wijn
1 klein glas groentebouillon (ik gebruikte kant-en-klaar van Morga)
peper en zout

1. Schil de aardperen en snijd ze in de lengte doormidden (ze moeten ongeveer 2 cm dik zijn). Leg ze in koud water met een scheutje citroensap.
2. Smelt de boter in een grote pan en bak de ui daarin glazig. Voeg de knoflook, de laurier, de kastanjes, de goed uitgelekte aardperen en wat peper en zout toe. Roer ze goed om, zodat alles door de boter gaat. Laat ze onder deksel zo’n tien minuten garen (af en toe roeren om aanbranden te voorkomen).
3. Voeg de wijn en de bouillon toe en breng ze aan de kook. Laat ze ongeveer tien minuten inkoken, tot de aardperen zacht zijn. Plet de knoflookteentjes en roer ze onder de rest (door in hun geheel traag mee te garen, zijn ze zoet en zacht van smaak geworden). Breng alles op smaak met peper en desnoods nog wat zout.

Deze bloemkooltaart is een klassiekertje aan het worden in mijn keuken. Ze heeft Parijse roots, maar ik heb er wat bastaardtrekjes aan toegevoegd.

Dat ging zo. De basis nam ik over van mijn preitaartrecept en dat gaat terug op een ijskoude middag in Parijs, toen we op goed geluk onze toevlucht zochten in een piepklein bistrootje, waar één madame opdiende én kookte. Een heksentoer, ook al omdat haar keuken ongeveer zo groot was als een telefooncel, maar smaken dat het deed! Het duurde bijna tien jaar eer ik even lekkere preitaart kon bakken.
De taartbodem leerde ik maken van David Lebovitz, een Parijse kookblogger van Californische afkomst. Het is een verbazend recept, met hete gesmolten boter. Geweldig broos en kruimelig, zo heb ik het graag bij groentetaarten.
Het idee om pimenton de la vera (gerookte paprika) aan het deeg toe te voegen kreeg ik in de auto, toen ik het viaduct van de A12 af reed (moet je eens doen!). De mosterd en de gekaramelliseerde ui pikte ik op uit een recept van Epicurious. ‘t Werkt allemaal mooi samen, maar je kan weglaten wat je te veel gedoe vindt en dan nog zal het goed zijn.

Bodem voor groentetaart
90 g boter, in blokjes gesneden
1 el plantaardige olie, bvb arachide
3 el water
1 tl suiker
mespuntje zout
150 g fijne patisseriebloem (met minder geraffineerde bloem lukt het niet zo goed)
Mogelijke extra: kleine theelepel pimenton de la vera of andere kruiden/specerijen, onder de bloem gemengd

Stap-voor-stap foto’s vind je bij David Lebovitz.

1. Verwarm de oven voor tot 220°. Zet een taartvorm van ca. 25 cm doorsnede klaar.
2. Doe de boter, de olie, het water, de suiker en het zout in een vuurvaste kom of maatbeker. Zet ze een kwartier in de opgewarmde oven, tot het schuim op de boter lichtjes begint te bruinen.
3. Voeg de bloem in één keer toe aan het botermengsel (opgepast: heet) en spatel hem erin enkele bewegingen door. Kiep het deeg in de taartvorm en duw het een beetje plat met een spatel of houten lepel. Laat het een beetje afkoelen, tot je het met de hand over de taartvorm kan verdelen zonder je vingers te verbranden. Houd een bolletje deeg ter grootte van een knikker opzij om straks mogelijke barstjes te dichten.
4. Prik met een vork hier en daar gaatjes in de deegbodem en bak hem in ongeveer 20 minuten goudbruin (nog altijd op 220°, tenzij je echt een hevige oven hebt, draai hem dan wat lager).
5. Het is normaal dat deze taartbodem er uiteindelijk een beetje rafelig uitziet. Scheurtjes in de bodem kan je dichten met het beetje deeg dat je opzij gehouden hebt.

Bloemkooltaart
1 taartbodem, liefst volgens het recept hierboven, met een klein lepeltje pimenton de la vera erin
2 niet al te grote uien, in ringen gesneden
De roosjes van 1 kleine bloemkool
Ca. 40 g lekkere gemalen kaas (bvb oude kaas en pecorino, gruyère…)
Ca. 90 ml room
3 eieren, losgeroerd
1 el mosterd
Zwarte peper, zout, olijfolie

1. Verhit een laagje olie in een pan met dikke bodem en bak er de uien in; eerst op een hoog vuur tot ze zacht beginnen te worden, dan nog zo’n twintig minuten op een heel laag vuurtje, met een snuif zout erbij, zodat ze mooi egaal karamelliseren.

2. Verhit een flinke scheut olijfolie in een grote pan. Bak de bloemkoolroosjes met flink wat zwarte peper erbij op een pittig vuur, ze mogen bruinen. Zet het vuur af voor ze aanbranden en laat ze nog wat verder garen onder een deksel, maar vermijd dat ze te plat worden.

3. Meng de eieren, room en kaas met een flinke snuif zout en misschien nog wat peper.

4. Bestrijk de taartbodem met mosterd, verspreid er de uien over en leg daarop de bloemkoolroosjes. Giet er het eiermengsel over en bak de taart zo’n twintig minuten in de oven, tot het eiermengsel niet meer lopend is, maar ook nog niet al te hard gestold.

Koolrabi is zo’n beetje het kneusje geworden van de Jonge-Slaclub. Ik kon er ook nooit eens gewoon iets positiefs over schrijven. Mijn lezers, anders altijd zo stil, kwamen ervan in opstand. Maak er eens een salade van met appel, citroen en linzen, suggereerde de ene. Stoof je koolrabi mee in een tajine met raapjes, courgette en pompoen, zei nog een andere. Ooit schijnen bloggers invloedrijke figuren geweest te zijn die de geesten met een vingerknip konden doen keren, maar die trein heb ik duidelijk gemist.
Want ja, ik ga het natuurlijk toegeven: eigenlijk is er helemaal niet zoveel mis met koolrabi. Het stinkt soms, maar wie knapt daar nu op af.
Onlangs kocht ik volledig vrijwillig een koolrabi, omdat hij een prachtige paarse knol met zachtgroene sprieten had, en ik best wel weer een een koolrabislaatje wou maken. Daar heb ik zelfs al een routine voor, in drie stappen. Eerst snijd ik de koolrabi aandachtig in plakjes, dun genoeg om er veel dressing onder te krijgen, dik genoeg om de salade krokant te houden. Dan maak ik een pittige mosterdvinaigrette, lichtjes gezoet met honing. En ten slotte pluk ik er wat verse kruiden bij, liefst extra geurige zoals basilicum of koriander.
Meer heeft zo’n koolrabi niet nodig om elegant onder de mensen te komen. Maar als ik een bolletje mozzarella in de koelkast heb, snijd ik dat er ook nog bij. Koolrabi Caprese noem ik dat dan. Alsof ik een make-overprogramma voor verwaarloosde groenten aan het presenteren ben.

Koolrabi Caprese

Voor 2-4 personen
1 koolrabiknol, geschild
Enkele takjes basilicum en/of koriander, gewassen en geplukt (peterselie en dragon zullen ook wel lekker zijn)
4 el olijfolie
1 el azijn
1 el mosterd (graantjesmosterd is hier leuk voor)
1/2 tl honing
peper, zout
1 bol buffelmozzarella

1. Maak de vinaigrette door de olie, azijn, mosterd en honing te mengen en op smaak te brengen met peper en zout. De hoeveelheden hierboven zijn te relativeren; stuur de verhoudingen bij naar smaak.
2. Snijd de koolrabi in plakjes van enkele millimeters dik; ze moeten nog net knapperig zijn. Een mandoline is hier handig voor. Snijd de mozzarella in iets dikkere plakken.
3. Schik de plakjes dakpannetjesgewijs op een schaal, sprenkel er de vinaigrette over en strooi er de kruiden over.

Nu iedereen verlekkerd is op de weergaloze indian summer die onze gewesten haast zal doen verdampen van zwoelte, nog snel een leuk laatzomers receptje. Mocht het weer dan toch tegenvallen, dan is er tenminste iets lekkers te eten.
‘t Is simpel, ‘t is licht en ‘t is misschien wel het succesvolste pastagerecht uit mijn familie. Mijn mama haalde het uit het uit De complete pastakeuken, een blauw boek met springerige penne op de kaft, uit een reeks van De Lantaarn die in de jaren negentig heel populair was. Toen ik pas mijn man aan de haak geslagen had, maakte ik het eens voor hem klaar en sindsdien is hij ernaar blijven vragen. Klinkt als een spotje van Miracoli, niet? Bon, toch een beetje, als ik het op een andere manier zou vertellen.
En dan ga ik nu nog wat noten en kastanjes pellen en ontbolsteren, want dat oprapen in de nazomerzon is wel romantisch, maar daarna kost het je je vingertoppen om de boel gefatsoeneerd te krijgen.

Lauwe pasta met gegrilde paprika, tomaatjes en zoetzure dressing

Voor 2 – 4 personen:
250 g pastastrikjes (of een gelijkaardige vorm)
200 g kerstomaatjes, in kwartjes
2 kleine paprika’s, rood en/of geel
klein bosje koriander
40 g parmezaan, geraspt
ca. 4 el balsamico-azijn
4 el chilisaus
4 el frisse olijfolie

1. Laat de paprika’s in een heel hete oven of onder de grill zwartblakeren, doe ze in een kom en bedek ze met plasticfolie of een schone plastic zak. Als ze afgekoeld zijn, kan je ze schillen en in reepjes snijden.
2. Kook de pasta gaar.
3. Maak een dressing van gelijke delen balsamico-azijn, chilisaus en olijfolie. Proef en stuur de verhoudingen bij naar smaak.
4. Meng de pasta met de tomaatjes, paprikareepjes en dressing en strooi er rijkelijk veel koriander en parmezaan over.

Tip:  als de tomaatjes wat smaak missen, kan je ze na het snijden besprenkelen met wat olijfolie, suiker, zout en cayennepeper en tien minuutjes in een heel hete oven zetten.

Mevrouw Jonge Sla is verhuisd. Drie keer. Eerst: van een appartement in een drukke, zotte straat naar een rijhuis in een tuintjesbuurt. Een week later: van de cultuurredactie naar de redactie van De Standaard Magazine. En nu ook stilaan van dit bijna onzichtbare wordpressblogje naar de grote wereld van DS Online.
Voor een vrouw die van traag en grondig houdt, is dat veel.

Er is zo’n foutje in ons brein waardoor we, net als we er het meest nood aan hebben, niet toekomen aan de dingen die ons in de plooi doen vallen. Veel werk en we stoppen met sporten. Veel zorgen en we stoppen met praten. Veel onrust en we stoppen met koken. Zeker twee weken heb ik niet gekookt. Geen tijd. Geen energie. Geen zin. Geen inspiratie. Geen eten in huis.
Dat laatste klopte natuurlijk niet; de koelkast mocht dan onderbevoorraad zijn, ik werd er bij het verhuizen ten overvloede aan herinnerd hoe waanzinnig veel eten ik in huis had. Rijst! Ontelbare keren bijgekocht terwijl er nog in voorraad was. (Raar genoeg deed ik hetzelfde met anijszaad. Heeft iemand leuke recepten?)
Bon, na lang broeden en veel goede voornemens kreeg ik mezelf zo ver om in mijn nieuwe buurtsuperette wat groente te gaan zoeken. Het werd een bloemkool, want af te leiden uit de promotie is het bloemkolentijd.
Bloemkool met rijst, dus. En de kop is er weer af. Er is genoeg routine teruggekeerd voor een wekelijkse groentenmand en dezer dagen vind ik overal noten en kastanjes. Inspiratie die maar van de straat te plukken is.
Wie was er verhuisd? Ik niet; ik woon nog altijd in mijn keuken.

Pilav met aardappel
 Dit is een soort basispilav, met behalve rijst enkel uien, aardappelen en specerijen; een snel en smaakvol bijgerecht. Heb je meer ambitie,
Voor 4 personen:
200 g basmatirijst, die je in lauw water laat weken terwijl je de andere ingrediënten klaarmaakt
200 g aardappelen, geschild en in blokjes van 1,5 cm gesneden
400 ml kokend heet water
40 g boter (of margarine, voor de veganisten)
3 uien, in fijne halve ringen gesneden
1 klein kaneelstokje (ca. 4 cm; of een snuif kaneelpoeder)
1 tl gemalen kardemom
½ tl komijnzaad
2 el pijnboompitten
2 el rozijnen
peper, zout
Stuk bakpapier

1. Verhit de boter in een gietijzeren kookpot. Bak de uien kort op een hoog vuur, tot ze zacht beginnen te worden, en zet het vuur daarna heel laag om ze in minstens 10 minuten te laten karameliseren, samen met de komijn en een snuif zout en peper. Voeg na 5 minuten de kardemom, kaneel, pijnboompitten en rozijnen toe.
2. Voeg de afgegoten rijst toe en de aardappelen. Zet het vuur hoog, roer alles goed om en giet het water erbij. Bedek alles met een stuk bakpapier en zet het deksel op de pot. Laat de pilav eerst 5 minuten op een hoog vuur koken en dan nog vijf minuten op een heel laag vuur.
3. Zet het vuur uit, laat de pilav nog enkele minuten rusten en roer hem daarna om. Breng hem op smaak met zout en peper.

Bloemkool met amandelen en broodkruim

Voor 4 personen:
1 bloemkool, in kleine roosjes gesneden
60 g amandelen, grof gehakt
2 sneden brood, in heel kleine blokjes gesneden (ik gebruikte rozijnenbrood van de dag tevoren en dat bleek heel geschikt)
paprikapoeder
olijfolie, boter (of margarine), peper, zout

1. Verhit een flinke scheut olijfolie in een pan met een dikke bodem. Bak de bloemkoolroosjes met wat peper en zout op een hoog vuur zodat ze goudbruine kantjes krijgen. Laat ze daarna onder een deksel nog wat verder garen, maar niet te lang, ze moeten niet zachter dan beetgaar worden.
2. Laat in een ander pannetje wat boter met olie (of geklaarde boter) smelten en bak er de croutons goudbruin en knapperig in. Bak de amandelen kort mee.
3. Bestrooi de bloemkool met een beetje paprikapoeder en het amandel-broodkruimmengsel.